Start arrow Tutoriale i inne arrow Tutoriale arrow Rejestrowanie i doskonalenie obrazów

Menu witryny
Start
Tutoriale i inne
Spis zawartości
Szukaj w serwisie
Autor witryny
Cherub
Galeria Fotodesign
Galeria Dark Fantasy
Kontakt
Regulamin

Strona korzysta z plików cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookies w swojej przeglądarce.

powered_by.png, 1 kB
Rejestrowanie i doskonalenie obrazów
wtorek, 13 luty 2007

Materiał pochodzi z książki Photoshop CS2/CS2 PL. Niezbędne umiejętności i został zamieszczony dzięki uprzejmości wydawnictwa Helion.

Rejestrowanie i doskonalenie obrazów

Podstawowe umiejętności:

-rejestrowanie wysokiej jakości obrazów w celu ich dalszego przetwarzania,
-panowanie nad kolorystyką, zakresem tonalnym i ostrością obrazu cyfrowego,
-tworzenie kopii i zapisywanie obrazów zoptymalizowanych pod kątem druku oraz internetu.

Wstęp

Każdy obraz cyfrowy może zostać tak przetworzony, aby możliwe było jego obejrzenie w postaci zoptymalizowanej pod kątem określonego urządzenia wyjściowego. Jednak niezależnie od tego, czy obraz ma być wydrukowany czy wyświetlany na ekranie monitora, zwykle wymaga wcześniejszego skalowania, kadrowania, retuszowania, korekcji kolorów, wyostrzenia oraz zapisania w pliku o odpowiednim formacie. Obraz oryginalny, czyli taki, jaki został zarejestrowany, zwykle ma wymiary w pikselach różne od tych, jakich wymaga urządzenie wyjściowe. Aby to skorygować, użytkownik musi znać takie zagadnienia jak: rozmiar obrazu, ponowne próbkowanie i kadrowanie.

Dla uzyskania wysokiej jakości obrazu na wyjściu należy dążyć do jego zarejestrowania z maksymalną jakością, na jaką pozwalają możliwości urządzenia rejestrującego. Czynnikami, które mają duży wpływ na wyjściową jakość obrazu, są:

-zakres jasności fotografowanej sceny – jasność nie powinna przekraczać zakresu ekspozycji medium rejestrującego obraz (kontrast nie powinien być zbyt duży dla danego filmu lub przetwornika),
-parametr ISO przetwornika lub ziarnistość filmu,
-możliwość skanowania z głębią 16 bitów na kanał lub importowania plików RAW z aparatu cyfrowego.

Optymalizacja jakości obrazu

Tutaj skoncentrujemy się na standardowych korekcjach, jakim poddawany jest każdy obraz, którego jakość powinna być zoptymalizowana. Nie będziemy do tego celu używać żadnych zaawansowanych technik. Te typowe zabiegi polegają zwykle na optymalizacji koloru, zakresu tonalnego i ostrości. Ich działanie obejmuje wszystkie piksele (chyba że usuwamy kurz i uszkodzenia). Większość modyfikacji opisywanych w tym rozdziale ma charakter bardziej obiektywny niż subiektywny i jest zwykle wykonywana w pewnej logicznej kolejności. Niektóre z nich mogą być realizowane jednocześnie na kilku obrazach (przy wykorzystaniu funkcji automatyzujących Photoshopa), ae wówczas nie mamy pewności, że ich efekty będą optymalne dla każdego z nich. Opisując wykonanie kolejnych etapów konkretnego projektu, pokażemy, jak osiągnąć optymalną jakość przetwarzanego obrazu.

Zapisywanie, zapisywanie i jeszcze raz zapisywanie

Wyrobienie sobie właściwych nawyków może nam zaoszczędzić zbędnych frustracji, czy nawet uchronić przed atakiem serca wywołanym niespodziewaną awarią systemu (każdy komputer od czasu do czasu ulega awarii lub zawiesza się). Jednym z takich nawyków jest zapisywanie pliku podczas pracy nad nim, a nie dopiero po jej zakończeniu. Warto przy tym korzystać z polecenia Save As (Zapisz jako) i nadawać kolejnym wersjom pliku odpowiednie nazwy. Jeżeli tylko pojemność dysku twardego na to pozwala, należy stosować format wewnętrzny Photoshopa (PSD). Przed wyłączeniem komputera wszystkie pliki powinny zostać skopiowane na przenośne urządzenie magazynujące lub zapisane na płycie CD (DVD). Ujmując rzecz krótko: zapisuj często, zapisuj kolejne wersje i twórz kopie zapasowe.

Cofanie operacji

Podczas edycji obrazu cyfrowego nie musimy obawiać się popełnienia błędu. Zanim sięgniemy po tak zdecydowany środek, jakim jest polecenie File/Revert (Plik/Przywróć) przenoszące nas do ostatnio zapisanej wersji obrazu, możemy skorzystać z kilku innych sposobów wycofania się z błędnej decyzji. Za pomocą polecenia Edit/Undo (Edycja/Cofnij) lub jego skrótu klawiaturowego Ctrl+Z (Command+Z – Mac OS) możemy anulować ostatnią operację, a paleta History (Historia) umożliwia nam przejście do dowolnego wcześniejszego stanu obrazka bez konieczności wielokrotnego korzystania z tego polecenia. Skrót klawiaturowy Ctrl+Alt+Z (Command+Option+Z – Mac OS) polecenia Edit/Step Backward (Edycja/Do tyłu) pozwala cofnąć się do poprzedniego stanu historii.

Zalety i wady głębi 16-bitowej

Gdy wymagana jest najwyższa jakość obrazu, duże korzyści możemy odnieść, stosując od początku procesu edycyjnego głębię bitową o wartości 16 bitów na kanał. Przy takiej głębi liczba możliwych wartości pojedynczego piksela wyraża się w bilionach, a nie milionach. Szpilki (lub linie grzebieniowe), które często pojawiają się w histogramie podczas edycji obrazów z głębią 8 bitów na kanał, przy głębi 16 bitów na kanał występują znacznie rzadziej. Wadami tej głębi bitowej są:

-niedostępność formatu RAW w wielu aparatach cyfrowych,
-dwukrotnie większy rozmiar pliku w porównaniu z obrazem o głębi 8 bitów na kanał przy tych samych rozmiarach i rozdzielczości,
-niedostępność niektórych funkcji edycyjnych (w tym wielu filtrów),
-możliwość zapisu tylko w niektórych formatach plików.

Rejestrowanie i doskonalenie

Linie grzebieniowe występujące w histogramach obrazów 8-bitowych rzadko pojawiają się, jeżeli obraz edytowany dysponuje głębią 16 bitów na kanał.

Wybór głębi bitowej

Dobrym rozwiązaniem, z punktu widzenia jakości obrazu, jest wykonanie podstawowych korekcji tonalnych w trybie 16-bitowym przed konwersją do trybu 8-bitowego. Obrazy 16-bitowe można uzyskiwać, konwertując obrazy 8-bitowe (służy do tego polecenie Image/Mode/16 Bits/Channel (Obrazek/ Tryb/16 bitów na kanał)) lub od razu rejestrując je z głębią 16-bitową (najlepsze rozwiązanie). Większość współczesnych skanerów (płaskich i filmowych) może rejestrować obrazy z głębią 16 bitów na kanał, która bywa określana przez niektórych producentów jako tryb 48-bitowy RGB. Niektóre modele przeprowadzają skanowanie z głębią 14 bitów na kanał, ale do Photoshopa przekazują obraz o całkowitej głębi 48-bitowej. Należy jednak pamiętać, że obrazy o takiej głębi wymagają dwukrotnie większych zasobów pamięciowych niż 8-bitowe. Na przykład, jeżeli do zarejestrowania obrazu o rozmiarach 8x10 cali i rozdzielczości 240 ppi potrzeba 13,2 megabajta przy głębi 8-bitowej, to przy 16 bitach na kanał potrzeba będzie 26,4 megabajta.

Podstawy – projekt 1

Po zrealizowaniu tego siedmioetapowego projektu otrzymasz jeden obraz zoptymalizowany dla druku i jeden dla internetu.

Etap 1. Rejestrowanie obrazu

Wybierz lub wykonaj kolorowe zdjęcie portretowe przy łagodnym oświetleniu (najlepsze byłoby rozproszone światło słoneczne). Obraz powinien zawierać niuanse zarówno w cieniach, jak i w światłach. Powinien także prezentować szeroki zakres tonów i kolorów. Obraz o wysokim kontraście i niewidocznych niuansach świateł lub cieni nie będzie odpowiedni do testowania urządzenia rejestrującego lub wyjściowego.

Rejestrowanie za pomocą cyfrowego aparatu fotograficznego

Zdjęcia mogą być przenoszone do komputera bezpośrednio z aparatu lub z czytnika kart pamięci (jeśli karta została wyjęta z aparatu). Najczęściej są one zapisywane w plikach JPEG, RAW lub TIFF. W przypadku formatu JPEG należy wybierać, gdy jest to tylko możliwe, opcję maksymalnej jakości. Jeżeli decydujesz się na format TIFF lub JPEG, to wybieraj zawsze niski poziom wyostrzenia, nasycenia i kontrastu, aby zapewnić sobie optymalną jakość obrazu i większą swobodę podczas jego modyfikowania. O ile aparat na to pozwala, wybieraj przestrzeń koloru Adobe RGB zamiast sRGB.

Rejestrowanie i doskonalenie  

Rejestrowanie za pomocą urządzenia skanującego

Przed przystąpieniem do skanowania sprawdź, czy materiał skanowany jest wolny od pyłu i tłuszczu. W przypadku skanera płaskiego najlepszym materiałem do skanowania jest błyszczący papier fotograficzny. Urządzenie skanujące jest zwykle dostępne bezpośrednio z Photoshopa poprzez polecenie File/Import (Plik/Importuj). Upewnij się, czy rozdzielczość skanowania odpowiada  wymogom procesu edycyjnego (patrz „Obliczanie wielkości pliku i rozdzielczości skanowania”  w poprzednim rozdziale).  

Rejestrowanie i doskonalenie

Etap 2. Kadrowanie obrazu  

Ustalając rozmiary obrazu pod kątem jego przeznaczenia, należy je podać w pikselach – gdy obraz  ma być oglądany na ekranie monitora lub umieszczony na stronie internetowej, a w calach lub  centymetrach – gdy ma być drukowany. Wpisanie wymiarów z odpowiednimi jednostkami (px  (piks), in (cal) lub cm) spowoduje, że Photoshop wykona kadrowanie, stosując właśnie te jednostki.  W przeciwnym razie zastosuje domyślną jednostkę, jaka została wybrana w preferencjach (Units  & Rulers (Jednostki i miarki)). Ustawienie to możesz łatwo zmienić, klikając prawym przyciskiem  myszy (klikając z wciśniętym klawiszem Control – Mac OS) jedną z miarek. Jeśli miarki nie są widoczne,  wybierz polecenie View/Rulers (Widok/Miarki).  

Rejestrowanie i doskonalenie

Kliknij przycisk Front Image (Pierwszy plan), aby pobrać wymiary aktywnego obrazka. Jest to przydatne  w sytuacji, gdy chcemy dopasować wymiary nowego obrazu do wymiarów obrazu, który  już wcześniej został odpowiednio przygotowany. Jeżeli chcesz szybko wyczyścić pola edycyjne  kadrowania, kliknij przycisk Clear (Usuń). Wpisywanie właściwych wymiarów i rozdzielczości podczas  kadrowania sprawia, że podczas jednej operacji realizowane jest kadrowanie i zmiana rozmiarów  obrazu, czyli dopasowanie do wymagań urządzenia wyjściowego.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Uwaga. Jeżeli wpisane zostaną oba wymiary (szerokość i wysokość), spowoduje to zablokowanie  proporcji kadrowanego obszaru i może uniemożliwić wybranie właściwego  fragmentu obrazu. Wpisanie jednakowych wartości dla obu wymiarów wymusi kwadratowy kształt kadru.  

Doskonalenie kadru

Jeżeli obraz jest przekrzywiony, możesz odpowiednio obrócić ramkę kadrowania. W tym celu przesuń  kursor poza narożnik ramki – kursor powinien przyjąć kształt zakrzywionej strzałki, co oznacza,  że jego przeciągnięcie spowoduje obrót ramki. W ten sposób po skadrowaniu obraz zostanie  wyprostowany.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Powiększ okno obrazu, przeciągając jego narożnik, aby sprawdzić, czy wewnątrz ramki kadrowania  nie zalazły się piksele nienależące do obrazu. Jeżeli wszystko jest w porządku, wciśnij klawisz  Enter (Return – Mac OS) – kadrowanie zostanie wykonane. W przeciwnym przypadku wciśnij klawisz  Esc, aby anulować ten proces.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Podczas operowania ramką kadrowania kursor może być przyciągany do krawędzi dokumentu,  co utrudnia precyzyjne odcinanie pikseli brzegowych. Aby to przyciąganie wyłączyć, przejdź  do menu View (Widok) i wyłącz opcję Snap (Przyciągaj).

Etap 3. Korekcja tonalna  

Informacja na temat kolorów obrazu w trybie RGB i całkowitej głębi 24-bitowej jest zapisywana  w trzech odrębnych kanałach (8 bitów na kanał). Każdy z nich może zawierać 256 poziomów jasności  – od czerni (poziom 0) do bieli (poziom 255). Podczas wyświetlania wszystkich trzech kanałów  jednocześnie każdy piksel może otrzymać jeden z 16,7 miliona kolorów (256–256–256).  Te poziomy jasności (tony) mogą być przedstawione w formie wykresu zwanego histogramem.  Większość programów do obróbki obrazów oraz niektóre urządzenia rejestrujące generują tego  typu wykresy. Oś pozioma histogramu reprezentuje poziomy jasności (od najciemniejszego po lewej,  do najjaśniejszego po prawej), a pionowa – liczbę pikseli o danym poziomie jasności. Gdy  poziomy jasności rejestrowanego obrazu nie mieszczą się w zakresie poziomów właściwie interpretowanych  przez urządzenie rejestrujące, wówczas następuje ich obcięcie (niuanse w cieniach  i (lub) światłach zostają utracone).  

Rejestrowanie i doskonalenie

Rejestrowanie i doskonalenie

Histogramy  

Podczas rejestrowania obrazu zwykle istnieje możliwość sprawdzenia, czy i jak urządzenie interpretuje  tonalność i kolor fotografowanej sceny lub skanowanego materiału. Ta użyteczna informacja  jest często prezentowana właśnie w formie histogramu. Wyższej klasy cyfrowe aparaty  fotograficzne wyświetlają go na ekranie LCD tuż po zarejestrowaniu obrazu. Oprogramowanie  skanera może prezentować taki wykres już w trakcie skanowania. Na podstawie histogramu możemy  ocenić relację między zakresem jasności rejestrowanego obrazu a zakresem poziomów interpretowanych  przez przetwornik urządzenia rejestrującego (zakresem dynamiki tego urządzenia).  Większość aparatów cyfrowych przy zapisie obrazu w formacie JPEG lub TIFF wykazuje zakres  dynamiki porównywalny z zakresem kolorowego filmu fotograficznego (około 5 EV). Zakres ten  możemy rozszerzyć nawet powyżej 7 EV podczas „ręcznego” przetwarzania obrazu zapisanego  w formacie RAW.  

Uwaga. Zawsze należy dążyć do takiego ustawienia jasności, kontrastu i balansu bieli podczas  rejestrowania obrazu, aby już na tym etapie uzyskać możliwie najlepszy histogram.  

Optymalizacja zakresu tonalnego  

W dobrym histogramie, czyli takim, który przedstawia szeroki zakres tonalny z pełnią niuansów  w cieniach i światłach, informacja rozkłada się na całej jego szerokości. Prezentowany poniżej histogram  (ten z prawej) przedstawia sytuację braku informacji w światłach (prawa strona histogramu)  i jej obcięcia w cieniach (lewa strona histogramu).  

Rejestrowanie i doskonalenie 

Na podstawie histogramu można stwierdzić, ze obraz jest zbyt jasny (po lewej) lub zbyt ciemny (po prawej).  

Jasność  

Jeżeli obraz jest zbyt jasny, histogram będzie zawierał po prawej stronie (poziom 255) wysoki pik.  Taki sam pik pojawi się po lewej stronie (poziom 0), gdy obraz będzie zbyt ciemny.  

Rozwiązanie: zmniejszyć lub zwiększyć ekspozycję (jasność) w urządzeniu rejestrującym.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Na podstawie histogramu można stwierdzić, ze kontrast obrazu jest za niski (po lewej) lub za wysoki (po prawej).  

Kontrast  

Jeżeli kontrast jest zbyt niski, histogram staje się wąski – nie rozciąga się na całą szerokość okna.  Przy kontraście zbyt wysokim wykres rozciąga się na całą szerokość okna i na obu jego końcach  pojawiają się wysokie piki.  

Rozwiązanie: zwiększyć lub zmniejszyć kontrastowość oświetlenia fotografowanej sceny lub  skorygować ustawienie kontrastu w urządzeniu rejestrującym. Fotografowanie przy świetle rozproszonym  lub zastosowanie flesha wypełniającego i (lub) odpowiednich ekranów pozwala uzyskać  zdjęcie bogatsze w szczegóły.

Optymalizacja histogramu po zarejestrowaniu obrazu  

Ostateczny histogram powinien pokazywać, że większości (jeśli nie wszystkim) spośród 256 poziomów  zostały przypisane piksele. Jeżeli między końcami wykresu a skrajnymi suwakami występują  duże przerwy (oznaczające zbyt niski kontrast obrazu), należy powtórzyć proces fotografowania  lub skanowania.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Jeżeli przerwy są niewielkie, można je skorygować przez przeciągnięcie suwaków do końców wykresu,  czyli do miejsc, w których pojawia się informacja tonalna. Gdy podczas przeciągania suwaków  wciśniemy klawisz Alt (Option – Mac OS), zostaniemy poinformowani o tym, czy i jakie  dane zostały obcięte. Zwróć uwagę, że przesunęliśmy suwaki poza krótkie, cienkie poziome linie widoczne przy obu końcach histogramu. Te niewielkie ilości danych nie reprezentują jakichś większych  obszarów cieni lub świateł i zwykle możemy je obciąć (czyli przesunąć do poziomu 0 lub  255) bez większego uszczerbku dla jakości obrazu.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Przesuwanie suwaka Gamma powoduje zmianę jasności tonów średnich. Po skorygowaniu zakresu  tonalnego kliknij przycisk OK w prawym górnym rogu okna dialogowego Levels (Poziomy).  

Uwaga. Wstępne korekcje jasności i kontrastu wykonuj zawsze przy użyciu polecenia  Levels (Poziomy). Unikaj stosowania polecenia Brightness/Contrast (Jasnosc/Kontrast),  które może zepsuć efekty uzyskane za pomocą polecenia Levels (Poziomy) i spowodować  utratę części informacji.  

Cienie i światła  

Po zoptymalizowaniu zakresu tonalnego za pomocą plecenia Levels (Poziomy) wartości tonalne  cieni i świateł mogą wymagać dalszej obróbki. Jednym z ograniczeń polecenia Levels (Poziomy)  jest to, że nie można ograniczyć jego działania tylko do cieni lub tylko do świateł – jeżeli przesuwamy  suwak w lewo, rozjaśnieniu ulegają zarówno światła, jak i cienie.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Ograniczenie korekcji do określonego zakresu tonów możemy uzyskać, stosując polecenie Curves  (Krzywe). Pozwala ono wybrać tony, które chcemy modyfikować, i skorygować je niezależnie  od pozostałych. Na przykład możemy rozjaśnić tylko cienie, pozostawiając tony średnie i światła  bez zmian. Elastyczność tego polecenia pozwala również zmieniać wartości tonalne świateł i cieni  w przeciwnych kierunkach. Dzięki temu możemy zwiększyć kontrast obrazu, nie tracąc przy tym  żadnych szczegółów.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Alternatywą może być polecenie Shadow/Highlight (Cień/Światło). Pozwala ono ograniczyć korekcję  do wybranego zakresu tonów i przeprowadzić ją w sposób nieniszczący, a przy tym oferuje  większą kontrolę nad tymi modyfikacjami (zwłaszcza w przypadku tonów średnich) niż polecenie  Curves (Krzywe). Dodać do tego należy również bardzo przyjazny dla użytkownika interfejs. Jego  wadą jest to, że nie jest dostępne jako warstwa dopasowania.  

Wartości docelowe – wykorzystanie kroplomierzy  

Aby uzyskać pewność, że światła nie ulegną „wypaleniu”, a cienie nie wyjdą na wydruku zbyt  ciemne, możemy ustalić docelowe wartości tonalne dla świateł i cieni obrazu. Wykorzystamy  do tego celu kroplomierze, które znajdują się w oknach dialogowych Levels (Poziomy) i Curves  (Krzywe). Za ich pomocą należy wskazać najjaśniejszy i najciemniejszy fragment obrazu. Domyślnymi  wartościami dla tych kroplomierzy są: 0 dla czarnego i 255 dla białego, ale są one  użyteczne przy wskazywaniu białego papieru lub czarnego obrzeża kliszy fotograficznej.  Po uprzednim ustaleniu (za pomocą odpowiedniego wzorca – patrz rozdział „Drukowanie”)  wartości najciemniejszego i najjaśniejszego tonu, które mogą być wydrukowane, należy je przypisać  odpowiednim kroplomierzom.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Ustawianie wartości docelowych  

1. Kliknij dwukrotnie biały lub czarny kroplomierz, aby otworzyć okno Color Picker (Próbnik koloru).  
2. W polu edycyjnym B (jasność) (jedno z pól HSB) wpisz wartość właściwą dla wybranego kroplomierza  i kliknij przycisk OK.  
3. Przyjrzyj się uważnie obrazowi i zlokalizuj dokładnie najjaśniejsze światła lub cienie (w zależności  od wybranego kroplomierza). Bądź ostrożny przy wyborze tych tonów – na przykład przy wyborze  tonu reprezentatywnego dla świateł nie bierz pod uwagę obszarów obrazujących źródła  światła lub ich odbicia. Wartości tonalne takich obszarów powinny być na poziomie 255.  
4. Zachowując zaznaczenie kroplomierza z przypisaną wartością docelową, kliknij odpowiedni  fragment obrazu. Wartość docelowa kroplomierza zostanie przypisana wskazanym tonom.  

Uwaga. Podczas ustawiania wartości docelowych obrazu kolorowego należy wybierać  neutralne tony świateł i cieni. W przeciwnym przypadku możemy spowodować przebarwienie  obrazu. Jeśli takie neutralne obszary nie występują, to raczej należy ustawić wartości  docelowe za pomocą krzywej dopasowania w głównym kanale RGB.  

Etap 4. Korekcje barwne  

Tony neutralne obrazu powinny być na ekranie monitora widoczne jako odcienie szarości (nasycenie  w tych obszarach powinno być zerowe). Jeżeli pojawia się przebarwienie, najlepiej spróbuj  się go pozbyć (o ile będzie to możliwe) na etapie rejestrowania obrazu.

Rozwiązanie: Przebarwienie można zlikwidować, operując ustawieniami balansu bieli lub zapisując  zdjęcie w formacie RAW (aparat cyfrowy), albo stosując filtr konwersyjny 80A lub 80B, gdy fotografujemy  przy oświetleniu żarowym z filmem do światła dziennego (aparat analogowy). W procesie  skanowania możemy wykorzystać do tego celu elementy sterujące urządzenia skanującego,  które pozwalają korygować kolorystykę i (lub) nasycenie.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Korekcja barwna za pomocą polecenia Levels (Poziomy)  

Jeżeli przed przesunięciem suwaka Gamma wybierzemy kanał Red (Czerwony), Green (Zielony)  lub Blue (Niebieski) (z listy rozwijanej Channel (Kanał)), możemy zlikwidować przebarwienie obrazu.  Tym, którzy nie czują się zbyt mocni w przeprowadzaniu korekcji barwnych, Photoshop oferuje  polecenie Variations (Wariacje) umożliwiające szybkie i łatwe rozwiązanie problemu przebarwienia.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Ustawianie punktu szarości  

Przebarwienie możemy również usunąć, posługując się kroplomierzem o nazwie Set Gray Point  (Punkt szarości) w oknie Levels (Poziomy). Po jego zaznaczeniu kliknij jakikolwiek neutralny ton występujący  w obrazie1. Umieszczenie w fotografowanej scenie szarej lub prawie białej karty i sfotografowanie  jej może wydatnie pomóc w korygowaniu kolorystyki kolejnych zdjęć tej sceny (o ile  nie zmieniło się jej oświetlenie).  

Variations (Wariacje)  

Polecenie Variations (Wariacje) (niedostępne podczas edycji obrazów o głębi 16 bitów na kanał)  pozwala dopasować balans kolorów, kontrast i nasycenie całego obrazu lub zaznaczonego obszaru.  Tym użytkownikom, którzy nie chcą się zagłębiać w poznawanie profesjonalnych technik  i narzędzi do przeprowadzania korekcji barwnych, oferuje ono stosunkowo przystępny interfejs.  Proste kliknięcie miniaturki wyglądającej lepiej niż oryginał powoduje automatyczne zmodyfikowanie  obrazu. Modyfikacje mogą być ograniczane do cieni, półcieni lub świateł przez zaznaczenie  odpowiedniej opcji. Stopień wprowadzanych zmian jest zależny od położenia suwaka Fine/Coarse  (Drobne/Grube).  

Rejestrowanie i doskonalenie

Polecenie Variations (Wariacje) dostępne jest w podmenu Image/Adjustments (Obrazek/Dopasuj).  Rozpocznij od zaznaczenia opcji Midtones (Półcienie), a następnie dopasuj intensywność modyfikacji,  tak aby uzyskać właściwe (lub przynajmniej do nich zbliżone) kolory na jednej z miniaturek,  po czym kliknij tę miniaturkę i zatwierdź zmiany za pomocą przycisku OK.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Uwaga. Użycie polecenia Variations (Wariacje) z opcją Highlights (Swiatła), Shadows  (Cienie) lub Saturation (Nasycenie) może prowadzić do utraty danych w jednym lub kilku  kanałach. Jeżeli zaznaczona jest opcja Show Clipping (Pokaz odcinanie), neonowa maska  zakryje obszary, których wartość tonalna została ustawiona na 0 lub 255. Odcinanie  nie występuje, gdy wybrana jest opcja Midtones (Półcienie).  

Etap 5. Czyszczenie obrazu  

Podstawowymi narzędziami służącymi do usuwania plam, śladów pyłu i zadrapań są: Clone Stamp  (Stempel), Healing Brush (Pędzel korygujący) oraz nowe narzędzie Spot Healing Brush (Punktowy pędzel  korygujący). Clone Stamp (Stempel) umożliwia „malowanie” pikselami pobranymi z innej części  obrazu. Healing Brush (Pędzel korygujący) stanowi bardziej wyrafinowaną wersję narzędzia Clone  Stamp (Stempel) – nie tylko maluje pikselami pobieranymi z innej części obrazu, ale nadaje im  barwę i parametry tonalne pikseli otaczających naprawiane miejsce. Narzędzie Spot Healing Brush  (Punktowy pędzel korygujący) nie wymaga wcześniejszego definiowania próbki pikseli i jest używane  do naprawiania większości uszkodzeń. Narzędzia Spot Healing Brush (Punktowy pędzel korygujący)  należy używać zgodnie z następującą procedurą:  

Rejestrowanie i doskonalenie

-zaznacz narzędzie Spot Healing Brush (Punktowy pędzel korygujący) w przyborniku,  
-powiększ widok uszkodzonego obszaru,  
-z palety Brushes (Pędzle) wybierz pędzel o miękkich krawędziach i rozmiarach odpowiadających  rozmiarom uszkodzenia,  
-przesuń kursor do uszkodzonego obszaru,  
-kliknij i przeciągnij kursor po tym obszarze,  
-jeżeli na obszar naprawiany nanoszone są niepasujące do niego tony, kolory czy szczegóły  z otoczenia, zwiększ twardość pędzla,  
-jeżeli uszkodzony obszar okazuje się zbyt trudny dla narzędzia Spot Healing Brush (Punktowy  pędzel korygujący), spróbuj użyć narzędzia Healing Brush (Pędzel korygujący) lub Clone Stamp  (Stempel). Korzystając z tych narzędzi, musisz najpierw wyznaczyć punkt próbkowania. W tym  celu wciśnij klawisz Alt (Option – Mac OS) i kliknij w obszarze nieuszkodzonym, którego ton  i kolor odpowiadają obszarowi uszkodzonemu. Następnie przeciągnij pędzel po obszarze  naprawianym. Krzyżyk oznaczający punkt próbkowania będzie podążał za ruchem pędzla,  a próbkowane piksele będą przenoszone do obszaru naprawianego.  

Uwaga. Jeżeli naprawiasz duży obszar za pomocą narzędzia Clone Stamp (Stempel),  pobieraj próbki z kilku różnych miejsc, używając przy tym niższych wartości parametru  Opacity (Krycie). Taka technika pozwala lepiej zamaskować efekty naszej ingerencji.  

Etap 6. Wyostrzanie obrazu  

Wyostrzanie jest ostatnim etapem procesu edycyjnego. Delikatne wyostrzenie może poprawić  jakość nawet takiego zdjęcia, które zostało wykonane przy prawidłowym zogniskowaniu obiektywu.  Z całej grupy filtrów wyostrzających najbardziej wyrafinowanymi i dającymi największą kontrolę  nad tym procesem są: Unsharp Mask (Maska wyostrzająca) i Smart Sharpen (Inteligentne wyostrzenie). Ich działanie polega na wyostrzeniu krawędzi przez zwiększenie kontrastu w miejscach,  gdzie stykają się różne tony.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Po jaśniejszej stronie krawędzi piksele są rozjaśniane, a po ciemniejszej – przyciemniane. Przed  przystąpieniem do wyostrzania wybierz polecenie View/Actual Pixels (Widok/Rzeczywista wielkość),  które ustala skalę widoku na 100%. Aby uruchomić filtr Unsharp Mask (Maska wyostrzająca)  (nieco łatwiejszy w obsłudze niż pozostałe spośród wyżej wymienionych), wybierz polecenie Filter/  Sharpen/Unsharp Mask (Filtr/Wyostrzanie/Maska wyostrzająca). Rozpocznij od następujących  ustawień jego parametrów: Amount (Wartość) ustaw na 100%, Radius (Promień) – na 1 do 1,5 piksela,  a Threshold (Próg) – na 3 poziomy. Ponieważ działania tego filtra są bardziej widoczne na ekranie  monitora niż na wydruku, ostateczną jakość wyostrzenia oceń po wydrukowaniu obrazu. Jeżeli  zajdzie konieczność zastosowania innych ustawień filtra, wróć do wersji zapisanej w poprzednim  etapie edycji. W oknie dialogowym filtra Unsharp Mask (Maska wyostrzająca) znajdują się trzy suwaki  służące do ustawiania następujących parametrów:  

Amount (Wartość) – decyduje o stopniu przyciemnienia lub rozjaśnienia modyfikowanych pikseli.  Zwykle przyjmuje się 80–180%.

Radius (Promień) – steruje szerokością modyfikowanej strefy. Rzadko stosowane są wartości  większe niż 1 piksel, zwłaszcza gdy format wydruku nie przekracza A4 (lub US Letter). Powszechnie  stosowana reguła mówi, że rozdzielczość obrazu należy podzielić przez 200, aby otrzymać  wartość tego parametru (np. 200 ppi/200 = 1,00).  

Threshold (Próg) – ustala miejsca, które zostaną wyostrzone.  Wartość zerowa powoduje modyfikacje wszystkich pikseli,  a wyższe wartości ograniczają działanie filtra do krawędzi  o odpowiednio dużych różnicach tonalnych. W przypadku  zdjęć wykonanych aparatem cyfrowym albo średnio-  lub wielkoformatowym aparatem analogowym zazwyczaj  stosuje się małe wartości (od 0 do 2 poziomów).  Dla zdjęć pochodzących z aparatu 35 mm stosuje się najczęściej  próg 3-poziomowy. Wyższe wartości tego parametru  stosuje się dla uniknięcia wzmocnienia szumu, zwłaszcza  w przypadku tonów reprezentujących ludzką skórę.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Etap 7. Zapisywanie zmodyfikowanego obrazu  

Przejdź do menu File (Plik) i wybierz polecenie Save As (Zapisz jako). Wpisz nazwę pliku i wybierz  dla niego format TIFF lub Photoshop PSD. Następnie w polu Where (Zapisz w) podaj docelowe  miejsce, w którym plik powinien być zapisany i, po zaznaczeniu opcji ICC Profile (Profil ICC) (Embed  Color Profile (Osadź profil koloru) – Mac OS), kliknij przycisk OK. Nazwa pliku niech będzie  krótka i złożona ze standardowych znaków alfabetu. Do oddzielania wyrazów stosuj znaki łącznika  lub podkreślenia zamiast spacji, a na końcu (po kropce) dołączaj właściwe rozszerzenie (.tif  lub .psd). Dzięki temu Twoje pliki będą mogły być otwierane na innych komputerach i umieszczane na serwerach internetowych. Jeśli tylko dysponujesz taką możliwością, przechowuj kopie  swoich plików na zewnętrznym urządzeniu magazynującym.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Dostosowanie rozmiarów obrazu do wyświetlania na ekranie  Utwórz kopię obrazu za pomocą polecenia Image/  Duplicate Image (Obrazek/Powiel), zmień jego  nazwę i kliknij przycisk OK. Następnie wybierz polecenie  Image/Image Size (Obrazek/Wielkość obrazka)  i zaznacz opcje Constrain Proportions (Zachowaj  proporcje) oraz Resample Image (Metoda  ponownego próbkowania). (Obrazy o większej wysokości  mogą nie być w całości wyświetlane  w oknie przeglądarki internetowej, jeśli ekran monitora  ma wymiary 1024x768 pikseli. Do ich obejrzenia  konieczne będzie wówczas używanie pasków  przewijania.) Jeśli prowadzi to do zmniejszenia rozmiarów obrazu, wybierz Bicubic Sharper  (Dwusześcienna (wyostrzanie)) jako metodę ponownego próbkowania, która w takiej sytuacji zapewnia  optymalną jakość.  

Zmianę rozmiarów obrazu można zrealizować również, wykorzystując narzędzie Crop (Kadrowanie).  W tym celu wystarczy na pasku opcji wpisać nowe wymiary wraz z jednostką, np. 600 px  i 450 px (600 piks i 450 piks). Technika ta jednak nie pozwala na wykorzystanie metody Bicubic  Sharper (Dwusześcienna (wyostrzanie)) do ponownego próbkowania i obraz może wymagać powtórnego  wyostrzenia za pomocą filtra Unsharp Mask (Maska wyostrzająca).  

Uwaga. Przeglądarki internetowe nie respektują rozdzielczości i wymiarów dokumentu  przypisanych obrazowi w programie edycyjnym – o wymiarach decyduje rozdzielczość  monitora, na którym jest on wyświetlany. Dwa obrazy o takich samych wymiarach wyrażonych  w pikselach, ale różnych rozdzielczościach, w oknie przeglądarki będą mieć takie  same rozmiary. Rozdzielczość typowego monitora bywa najczęściej podawana jako 72 ppi,  ale rzeczywiste rozdzielczości monitorów mogą się znacznie różnić.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Opcje formatu JPEG  

Po zmianie rozmiarów kopii obrazu ustaw ponownie skalę widoku na 100%. Możesz do tego celu  użyć polecenia View/Actual Pixels (Rzeczywista wielkość). Obraz zostanie teraz wyświetlony w takich  rozmiarach, jakie będzie miał w oknie przeglądarki internetowej otwartej na monitorze o takiej  samej rozdzielczości jak rozdzielczość Twojego monitora. Przejdź do menu File (Plik) i wybierz  polecenie Save As (Zapisz jako). Z listy rozwijanej Format wybierz JPEG. Wpisz nazwę pliku, dbając  przy tym, aby była krótka i nie zawierała spacji lub innych znaków przestankowych (jeśli musisz  oddzielić wyrazy, to zastosuj znak podkreślenia). Zadbaj także, aby do nazwy pliku dołączone zostało  rozszerzenie .jpg (np. portret_1.jpg). Kliknij przycisk Save (Zapisz) i w oknie dialogowym JPEG  Options (Opcje JPEG) wybierz odpowiednią jakość (kompresję) obrazu. Jeżeli opcja Preview (Podgląd)  została zaznaczona, to w głównym oknie obrazka możesz sprawdzić, przy jakim ustawieniu  utrata jakości jest największa, a przy jakim najmniejsza.  

Uwaga. Dwukrotne kliknięcie narzędzia Zoom (Lupka) w przyborniku powoduje ustawienie  skali widoku na 100%.  

Rejestrowanie i doskonalenie

Wybierz taki stopień kompresji, przy którym zostanie zachowana równowaga między jakością obrazu  a wielkością pliku (od tego zależy czas przesyłania w internecie). Silna kompresja prowadzi  do powstawania artefaktów i obniżenia ogólnej jakości obrazu. Jeżeli te artefakty nie są widoczne  bez powiększania skali, to można przyjąć, że jakość obrazu jest odpowiednia – większość przeglądarek  i programów prezentacyjnych nie udostępnia funkcji powiększania.  

Image Options (Opcje obrazka) – różnica w jakości obrazu oglądanego w skali 100% na ekranie  monitora, spowodowana zmianą tego ustawienia z High (Wysoka) na Maximum (Maksymalna),  może być trudno dostrzegalna, ale wielkość pliku zmienia się znacząco, co wydatnie wpływa  na szybkość jego przesyłania w internecie.  

Format Options (Opcje formatu) – wybór opcji Progressive (Postępowy) powoduje, że podczas pobierania  strony internetowej z tym obrazem będzie on wyświetlany ze stopniowo rosnącą ostrością.  W przeciwnym przypadku zostanie on wyświetlony dopiero po zakończeniu pobierania.  

Size (Rozmiar) – zapisywanie pliku w formacie JPEG nie powoduje zmiany wielkości pliku otwartego,  bo o niej decyduje całkowita liczba pikseli obrazu. Gdy korzystamy z formatu JPEG interesuje  nas bardziej wielkość pliku zamkniętego, która ma decydujący wpływ na szybkość, z jaką będzie  on przesyłany drogą internetową. Kompromis między jakością obrazu a wielkością pliku staje się  szczególnie istotny w przypadku stosowania modemu o małej szybkości.  

Save for Web (Zapisz dla Weba)  

Polecenie Save for Web (Zapisz dla Weba) dostępne w menu File (Plik) stanowi alternatywne rozwiązanie  w zakresie zmieniania rozmiarów obrazu i jego optymalizacji z możliwością podglądu  przed zapisaniem w formacie JPEG. Po wybraniu tego polecenia kliknij zakładkę palety 2-up  (2 na ekranie), która zawiera dwie wersje obrazu: „przed” optymalizacją i „po” niej. Kliknij drugi  obraz i z menu Preview Menu (Menu podglądu) wybierz opcję Mac lub Windows. Wersja „po”  przedstawia obraz w takiej postaci, w jakiej będzie on wyświetlany przez program nieodczytujący  profilu ICC dołączanego przez Photoshopa w ramach systemu zarządzania kolorem (większość  przeglądarek internetowych nie odczytuje tych profili).  

Rejestrowanie i doskonalenie

Jeżeli uznasz, że wersja zoptymalizowana wymaga przed zapisaniem w pliku JPEG przeprowadzenia  korekcji barwnej lub tonalnej, zamknij okno Save for Web (Zapisz dla Weba) i z menu View  (Widok) wybierz polecenie Proof Setup (Ustawienie próby) z opcją Macintosh RGB lub Windows  RGB, w zależności od tego, w jakim systemie obraz ma być wyświetlany. Po włączeniu jednej  z tych opcji obraz może wymagać korekcji jasności i nasycenia, aby odzyskać pierwotny wygląd.  Jasność możesz poprawić za pomocą suwaka Gamma w oknie Levels (Poziomy), a do skorygowania  nasycenia użyj polecenia Hue/Saturation (Barwa/Nasycenie) z menu Image/Adjustments (Obrazek/  Dopasuj).  


Grafika i zawartość są chronione prawem autorskim - Cherub Gallery 2005-2020